سورة النازعات 79
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
سوگند به فرشتگانى که (جان مجرمان را بشدت از بدنهایشان) برمىکشند، (1)
و فرشتگانى که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا مىسازند، (2)
و سوگند به فرشتگانى که (در اجراى فرمان الهى) با سرعت حرکت مىکنند، (3)
و سپس بر یکدیگر سبقت مىگیرند، (4)
و آنها که امور را تدبیر مىکنند! (5)
آن روز که زلزلههاى وحشتناک همه چیز را به لرزه درمىآورد، (6)
و بدنبال آن، حادثه دومین ( صیحه عظیم محشر) رخ مىدهد، (7)
دلهایى در آن روز سخت مضطرب است، (8)
و چشمهاى آنان از شدت ترس فروافتاده است! (9)
(ولى امروز) مىگویند: «آیا ما به زندگى مجدد بازمىگردیم؟! (10)
آیا هنگامى که استخوانهاى پوسیدهاى شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!» (11)
مىگویند: «اگر قیامتى در کار باشد، بازگشتى است زیانبار!» (12)
ولى (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است! (13)
ناگهان همگى بر عرصه زمین ظاهر مىگردند! (14)
آیا داستان موسى به تو رسیده است؟! (15)
در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدس «طوى» ندا داد (و گفت): (16)
به سوى فرعون برو که طغیان کرده است! (17)
و به او بگو: «آیا مىخواهى پاکیزه شوى؟! (18)
و من تو را به سوى پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسى (و گناه نکنى)؟!» (19)
سپس موسى بزرگترین معجزه را به او نشان داد! (20)
اما او تکذیب و عصیان کرد! (21)
سپس پشت کرد و پیوسته (براى محو آیین حق) تلاش نمود! (22)
و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود، (23)
و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!» (24)
از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت! (25)
در این عبرتى است براى کسى که (از خدا) بترسد! (26)
آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکلتر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟! (27)
سقف آن را برافراشت و آن را منظم ساخت، (28)
و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود! (29)
و زمین را بعد از آن گسترش داد، (30)
و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد، (31)
و کوهها را ثابت و محکم نمود! (32)
همه اینها براى بهرهگیرى شما و چهارپایانتان است! (33)
هنگامى که آن حادثه بزرگ رخ دهد، (34)
در آن روز انسان به یاد کوششهایش مىافتد، (35)
و جهنم براى هر بینندهاى آشکار مىگردد، (36)
اما آن کسى که طغیان کرده، (37)
و زندگى دنیا را مقدم داشته، (38)
مسلما دوزخ جایگاه اوست! (39)
و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوى بازدارد، (40)
قطعا بهشت جایگاه اوست! (41)
و از تو درباره قیامت مىپرسند که در چه زمانى واقع مىشود؟! (42)
تو را با یادآورى این سخن چه کار؟! (43)
نهایت آن به سوى پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)! (44)
کار تو فقط بیمدادن کسانى است که از آن مىترسند! (45)
آنها در آن روز که قیام قیامت را مىبینند چنین احساس مىکنند که گویى توقفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهى یا صبح آن بیشتر نبوده است! (46)
سورة النبا 78
به نام خداوند بخشنده مهربان
آنها از چه چیز از یکدیگر سؤال مىکنند؟! (1)
از خبر بزرگ و پراهمیت (رستاخیز)! (2)
همان خبرى که پیوسته در آن اختلاف دارند! (3)
چنین نیست که آنها فکر مىکنند، و بزودى مىفهمند! (4)
باز هم چنین نیست که آنها مىپندارند، و بزودى مىفهمند (که قیامت حق است)! (5)
آیا زمین را محل آرامش (شما) قرار ندادیم؟! (6)
و کوهها را میخهاى زمین؟! (7)
و شما را بصورت زوجها آفریدیم! (8)
و خواب شما را مایه آرامشتان قرار دادیم، (9)
و شب را پوششى (براى شما)، (10)
و روز را وسیلهاى براى زندگى و معاش! (11)
و بر فراز شما هفت (آسمان) محکم بنا کردیم! (12)
و چراغى روشن و حرارتبخش آفریدیم! (13)
و از ابرهاى بارانزا آبى فراوان نازل کردیم، (14)
تا بوسیله آن دانه و گیاه بسیار برویانیم، (15)
و باغهایى پردرخت! (16)
(آرى) روز جدایى، میعاد همگان است! (17)
روزى که در «صور» دمیده مىشود و شما فوج فوج (به محشر) مىآیید! (18)
و آسمان گشوده مىشود و بصورت درهاى متعددى درمىآید! (19)
و کوهها به حرکت درمىآید و بصورت سرابى مىشود! (20)
مسلما (در آن روز) جهنم کمینگاهى است بزرگ، (21)
و محل بازگشتى براى طغیانگران! (22)
مدتهاى طولانى در آن مىمانند! (23)
در آنجا نه چیز خنکى مىچشند و نه نوشیدنى گوارایى، (24)
جز آبى سوزان و مایعى از چرک و خون! (25)
این مجازاتى است موافق و مناسب (اعمالشان)! (26)
چرا که آنها هیچ امیدى به حساب نداشتند، (27)
و آیات ما را بکلى تکذیب کردند! (28)
و ما همه چیز را شمارش و ثبت کردهایم! (29)
پس بچشید که چیزى جز عذاب بر شما نمىافزاییم! (30)
مسلما براى پرهیزگاران نجات و پیروزى بزرگى است: (31)
باغهایى سرسبز، و انواع انگورها، (32)
و حوریانى بسیار جوان و همسن و سال، (33)
و جامهایى لبریز و پیاپى (از شراب طهور)! (34)
در آنجا نه سخن لغو و بیهودهاى مىشنوند و نه دروغى! (35)
این کیفرى است از سوى پروردگارت و عطیهاى است کافى! (36)
همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بى اجازه او سخنى بگوید (یا شفاعتى کند)! (37)
« روزى که «روح» و «ملائکه» در یک صف مىایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمىگویند، و (آنگاه که مىگویند) درست مىگویند! (38)
آن روز حق است; هر کس بخواهد راهى به سوى پروردگارش برمىگزیند! (39)
و ما شما را از عذاب نزدیکى بیم دادیم! این عذاب در روزى خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهاى خود فرستاده مىبیند، و کافر مىگوید: «اى کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمىشدم)!» (40)
سورة المرسلات 77
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
سوگند به فرشتگانى که پى در پى فرستاده مىشوند، (1)
و آنها که همچون تند باد حرکت مىکنند، (2)
و سوگند به آنها که (ابرها را) مىگسترانند، (3)
و آنها که جدا مىکنند، (4)
و سوگند به آنها که آیات بیدارگر (الهى) را (به انبیا) القا مىنمایند، (5)
براى اتمام حجت یا براى انذار، (6)
که آنچه به شما (درباره قیامت) وعده داده مىشود، یقینا واقعشدنى است! (7)
در آن هنگام که ستارگان محو و تاریک شوند، (8)
و (کرات) آسمان از هم بشکافند، (9)
و در آن زمان که کوهها از جا کنده شوند، (10)
و در آن هنگام که براى پیامبران (بمنظور اداى شهادت) تعیین وقت شود! (11)
(این امر) براى چه روزى به تاخیر افتاده؟ (12)
براى روز جدایى (حق از باطل)! (13)
تو چه مىدانى روز جدایى چیست! (14)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (15)
آیا ما اقوام (مجرم) نخستین را هلاک نکردیم؟! (16)
سپس دیگر (مجرمان) را به دنبال آنها مىفرستیم! (17)
(آرى) این گونه با مجرمان رفتار مىکنیم! (18)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (19)
آیا شما را از آبى پست و ناچیز نیافریدیم، (20)
سپس آن را در قرارگاهى محفوظ و آماده قرار دادیم، (21)
تا مدتى معین؟! (22)
ما قدرت بر این کار داشتیم، پس ما قدرتمند خوبى هستیم (و امر معاد براى ما آسان است)! (23)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (24)
آیا زمین را مرکز اجتماع انسانها قرار ندادیم، (25)
هم در حال حیاتشان و هم مرگشان؟! (26)
و در آن کوههاى استوار و بلندى قرار دادیم، و آبى گوارا به شما نوشاندیم! (27)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (28)
(در آن روز به آنها گفته مىشود:) بىدرنگ، به سوى همان چیزى که پیوسته آن را تکذیب مىکردید بروید! (29)
بروید به سوى سایه سه شاخه (دودهاى خفقانبار و آتشزا)! (30)
سایهاى که نه آرامبخش است و نه از شعلههاى آتش جلوگیرى مىکند! (31)
شرارههایى از خود پرتاب مىکند مانند یک کاخ! (32)
گویى (در سرعت و کثرت) همچون شتران زردرنگى هستند (که به هر سو پراکنده مىشوند)! (33)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (34)
امروز روزى است که سخن نمىگویند (و قادر بر دفاع از خویشتن نیستند)، (35)
و به آنها اجازه داده نمىشود که عذرخواهى کنند! (36)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (37)
(و به آنها گفته مىشود:) امروز همان روز جدایى (حق از باطل) است که شما و پیشینیان را در آن جمع کردهایم! (38)
اگر چارهاى در برابر من (براى فرار از چنگال مجازات) دارید انجام دهید! (39)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (40)
(در آن روز) پرهیزگاران در سایههاى (درختان بهشتى) و در میان چشمهها قرار دارند، (41)
و میوههایى از آنچه مایل باشند! (42)
بخورید و بنوشید گوارا، اینها در برابر اعمالى است که انجام مىدادید! (43)
ما این گونه نیکوکاران را پاداش مىدهیم! (44)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (45)
(و به مجرمان بگو:) بخورید و بهره گیرید در این مدت کم (از زندگى دنیا، ولى بدانید عذاب الهى در انتظار شماست) چرا که شما مجرمید! (46)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (47)
و هنگامى که به آنها گفته شود رکوع کنید رکوع نمىکنند! (48)
واى در آن روز بر تکذیبکنندگان! (49)
(و اگر آنها به این قرآن ایمان نمىآورند) پس به کدام سخن بعد از آن ایمان مىآورند؟! (50)
سورة الانسان 76
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
آیا زمانى طولانى بر انسان گذشت که چیز قابل ذکرى نبود؟! (1)
ما انسان را از نطفه مختلطى آفریدیم، و او را مىآزماییم; (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم! (2)
ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس! (3)
ما براى کافران، زنجیرها و غلها و شعلههاى سوزان آتش آماده کردهایم! (4)
به یقین ابرار (و نیکان) از جامى مىنوشند که با عطر خوشى آمیخته است، (5)
از چشمهاى که بندگان خاص خدا از آن مىنوشند، و از هر جا بخواهند آن را جارى مىسازند! (6)
آنها به نذر خود وفا مىکنند، و از روزى که شر و عذابش گسترده است مىترسند، (7)
و غذاى (خود) را با اینکه به آن علاقه (و نیاز) دارند، به «مسکین» و «یتیم» و «اسیر» مىدهند! (8)
(و مىگویند:) ما شما را بخاطر خدا اطعام مىکنیم، و هیچ پاداش و سپاسى از شما نمىخواهیم! (9)
ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزى که عبوس و سخت است! (10)
(بخاطر این عقیده و عمل) خداوند آنان را از شر آن روز نگه مىدارد و آنها را مىپذیرد در حالى که غرق شادى و سرورند! (11)
و در برابر صبرشان، بهشت و لباسهاى حریر بهشتى را به آنها پاداش مىدهد! (12)
این در حالى است که در بهشت بر تختهاى زیبا تکیه کردهاند، نه آفتاب را در آنجا مىبینند و نه سرما را! (13)
و در حالى است که سایههاى درختان بهشتى بر آنها فرو افتاده و چیدن میوههایش بسیار آسان است! (14)
و در گرداگرد آنها ظرفهایى سیمین و قدحهایى بلورین مىگردانند (پر از بهترین غذاها و نوشیدنىها)، (15)
ظرفهاى بلورینى از نقره، که آنها را به اندازه مناسب آماده کردهاند! (16)
و در آنجا از جامهایى سیراب مىشوند که لبریز از شراب طهورى آمیخته با زنجبیل است، (17)
از چشمهاى در بهشت که نامش سلسبیل است! (18)
و بر گردشان (براى پذیرایى) نوجوانانى جاودانى مىگردند که هرگاه آنها را ببینى گمان مىکنى مروارید پراکندهاند! (19)
و هنگامى که آنجا را ببینى نعمتها و ملک عظیمى را مىبینى! (20)
بر اندام آنها ( بهشتیان) لباسهایى است از حریر نازک سبزرنگ، و از دیباى ضخیم، و با دستبندهایى از نقره آراستهاند، و پروردگارشان شراب طهور به آنان مىنوشاند! (21)
این پاداش شماست، و سعى و تلاش شما مورد قدردانى است! (22)
مسلما ما قرآن را بر تو نازل کردیم! (23)
پس در (تبلیغ و اجراى) حکم پروردگارت شکیبا (و با استقامت) باش، و از هیچ گنهکار یا کافرى از آنان اطاعت مکن! (24)
و نام پروردگارت را هر صبح و شام به یاد آور! (25)
و در شبانگاه براى او سجده کن، و مقدارى طولانى از شب، او را تسبیح گوى! (26)
آنها زندگى زودگذر دنیا را دوست دارند، در حالى که روز سختى را پشت سر خود رها مىکنند! (27)
ما آنها را آفریدیم و پیوندهاى وجودشان را محکم کردیم، و هر زمان بخواهیم جاى آنان را به گروه دیگرى مىدهیم! (28)
این یک تذکر و یادآورى است، و هر کس بخواهد (با استفاده از آن) راهى به سوى پروردگارش برمىگزیند! (29)
و شما هیچ چیز را نمىخواهید مگر اینکه خدا بخواهد، خداوند دانا و حکیم بوده و هست! (30)
و هر کس را بخواهد (و شایسته بداند) در رحمت (وسیع) خود وارد مىکند، و براى ظالمان عذاب دردناکى آماده ساخته است! (31)
سورة القیامة 75
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
سوگند به روز قیامت، (1)
و سوگند به (نفس لوامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حق است)! (2)
آیا انسان مىپندارد که هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهیم کرد؟! (3)
آرى قادریم که (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتب کنیم! (4)
(انسان شک در معاد ندارد) بلکه او مىخواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه کند! (5)
(از این رو) مىپرسد: «قیامت کى خواهد بود»! (6)
(بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدت وحشت به گردش درآید، (7)
و ماه بىنور گردد، (8)
و خورشید و ماه یک جا جمع شوند، (9)
آن روز انسان مىگوید: «راه فرار کجاست؟!» (10)
هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد! (11)
آن روز قرارگاه نهایى تنها بسوى پروردگار تو است; (12)
و در آن روز انسان را از تمام کارهایى که از پیش یا پس فرستاده آگاه مىکنند! (13)
بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است، (14)
هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهایى بتراشد! (15)
زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن ( قرآن) حرکت مده، (16)
چرا که جمعکردن و خواندن آن بر عهده ماست! (17)
پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروى کن! (18)
سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست! (19)
چنین نیست که شما مىپندارید (و دلایل معاد را کافى نمىدانید); بلکه شما دنیاى زودگذر را دوست دارید (و هوسرانى بىقید و شرط را)! (20)
و آخرت را رها مىکنید! (21)
(آرى) در آن روز صورتهایى شاداب و مسرور است، (22)
و به پروردگارش مىنگرد! (23)
و در آن روز صورتهایى عبوس و در هم کشیده است، (24)
زیرا مىداند عذابى در پیش دارد که پشت را در هم مىشکند! (25)
چنین نیست (که انسان مىپندارد! او ایمان نمىآورد) تا موقعى که جان به گلوگاهش رسد، (26)
و گفته شود: «آیا کسى هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!» (27)
و به جدائى از دنیا یقین پیدا کند، (28)
و ساق پاها (از سختى جاندادن) به هم بپیچد! (29)
(آرى) در آن روز مسیر همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهد بود! (30)
(در آن روز گفته مىشود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند، (31)
بلکه تکذیب کرد و روىگردان شد، (32)
سپس بسوى خانواده خود بازگشت در حالى که متکبرانه قدم برمىداشت! (33)
(با این اعمال) عذاب الهى براى تو شایستهتر است، شایستهتر! (34)
سپس عذاب الهى براى تو شایستهتر است، شایستهتر! (35)
آیا انسان گمان مىکند بىهدف رها مىشود؟! (36)
آیا او نطفهاى از منى که در رحم ریخته مىشود نبود؟! (37)
سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت، (38)
و از او دو زوج مرد و زن آفرید! (39)
آیا چنین کسى قادر نیست که مردگان را زنده کند؟! (40)
سورة المدثر 74
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
اى جامه خواب به خود پیچیده (و در بستر آرمیده)! (1)
برخیز و انذار کن (و عالمیان را بیم ده)، (2)
و پروردگارت را بزرگ بشمار، (3)
و لباست را پاک کن، (4)
و از پلیدى دورى کن، (5)
و منت مگذار و فزونى مطلب، (6)
و بخاطر پروردگارت شکیبایى کن! (7)
هنگامى که در «صور» دمیده شود، (8)
آن روز، روز سختى است، (9)
و براى کافران آسان نیست! (10)
مرا با کسى که او را خود به تنهایى آفریدهام واگذار! (11)
همان کسى که براى او مال گستردهاى قرار دادم، (12)
و فرزندانى که همواره نزد او (و در خدمت او) هستند، (13)
و وسایل زندگى را از هر نظر براى وى فراهم ساختم! (14)
باز هم طمع دارد که بر او بیفزایم! (15)
هرگز چنین نخواهد شد; چرا که او نسبت به آیات ما دشمنى مىورزد! (16)
و بزودى او را مجبور مىکنم که از قله زندگى بالا رود (سپس او را به زیر مىافکنم)! (17)
او (براى مبارزه با قرآن) اندیشه کرد و مطلب را آماده ساخت! (18)
مرگ بر او باد! چگونه (براى مبارزه با حق) مطلب را آماده کرد! (19)
باز هم مرگ بر او، چگونه مطلب (و نقشه شیطانى خود را) آماده نمود! (20)
سپس نگاهى افکند، (21)
بعد چهره درهم کشید و عجولانه دست به کار شد; (22)
سپس پشت (به حق) کرد و تکبر ورزید، (23)
و سرانجام گفت: «این (قرآن) چیزى جز افسون و سحرى همچون سحرهاى پیشینیان نیست! (24)
این فقط سخن انسان است (نه گفتار خدا)!» (25)
(اما) بزودى او را وارد سقر ( دوزخ) مىکنم! (26)
و تو نمىدانى «سقر» چیست! (27)
(آتشى است که) نه چیزى را باقى مىگذارد و نه چیزى را رها مىسازد! (28)
پوست تن را بکلى دگرگون مىکند! (29)
نوزده نفر (از فرشتگان عذاب) بر آن گمارده شدهاند! (30)
ماموران دوزخ را فقط فرشتگان (عذاب) قرار دادیم، و تعداد آنها را جز براى آزمایش کافران معین نکردیم تا اهل کتاب ( یهود و نصارى) یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان (در حقانیت این کتاب آسمانى) تردید به خود راه ندهند، و بیماردلان و کافران بگویند: «خدا از این توصیف چه منظورى دارد؟!» (آرى) این گونه خداوند هر کس را بخواهد گمراه مىسازد و هر کس را بخواهد هدایت مىکند! و لشکریان پروردگارت را جز او کسى نمىداند، و این جز هشدار و تذکرى براى انسانها نیست! (31)
اینچنین نیست که آنها تصور مىکنند سوگند به ماه، (32)
و به شب، هنگامى که (دامن برچیند و) پشت کند، (33)
و به صبح هنگامى که چهره بگشاید، (34)
که آن (حوادث هولناک قیامت) از مسائل مهم است! (35)
هشدار و انذارى است براى همه انسانها، (36)
براى کسانى از شما که مىخواهند پیش افتند یا عقب بمانند ( بسوى هدایت و نیکى پیش روند یا نروند)! (37)
(آرى) هر کس در گرو اعمال خویش است، (38)
مگر «اصحاب یمین» (که نامه اعمالشان را به نشانه ایمان و تقوایشان به دست راستشان مىدهند)! (39)
آنها در باغهاى بهشتند، و سؤال مىکنند... (40)
از مجرمان: (41)
چه چیز شما را به دوزخ وارد ساخت؟!» (42)
مىگویند: «ما از نمازگزاران نبودیم، (43)
و اطعام مستمند نمىکردیم، (44)
و پیوسته با اهل باطل همنشین و همصدا بودیم، (45)
و همواره روز جزا را انکار مىکردیم، (46)
تا زمانى که مرگ ما فرا رسید!» (47)
از این رو شفاعت شفاعتکنندگان به حال آنها سودى نمىبخشد. (48)
چرا آنها از تذکر روى گردانند؟! (49)
گویى گورخرانى رمیدهاند، (50)
که از (مقابل) شیرى فرار کردهاند! (51)
بلکه هر کدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانهاى (از سوى خدا) براى او فرستاده شود! (52)
چنین نیست که آنان مىگویند، بلکه آنها از آخرت نمىترسند! (53)
چنین نیست که آنها مىگویند، آن (قرآن) یک تذکر و یادآورى است! (54)
هر کس بخواهد از آن پند مىگیرد; (55)
و هیچ کس پند نمىگیرد مگر اینکه خدا بخواهد; او اهل تقوا و اهل آمرزش است! (56)
سورة المزمل 73
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
اى جامه به خود پیچیده! (1)
شب را، جز کمى، بپاخیز! (2)
نیمى از شب را، یا کمى از آن کم کن، (3)
یا بر نصف آن بیفزا، و قرآن را با دقت و تامل بخوان; (4)
چرا که ما بزودى سخنى سنگین به تو القا خواهیم کرد! (5)
مسلما نماز و عبادت شبانه پابرجاتر و با استقامتتر است! (6)
و تو در روز تلاش مستمر و طولانى خواهى داشت! (7)
و نام پروردگارت را یاد کن و تنها به او دل ببند! (8)
همان پروردگار شرق و غرب که معبودى جز او نیست، او را نگاهبان و وکیل خود انتخاب کن، (9)
و در برابر آنچه (دشمنان) مىگویند شکیبا باش و بطرزى شایسته از آنان دورى گزین! (10)
و مرا با تکذیبکنندگان صاحب نعمت واگذار، و آنها را کمى مهلت ده، (11)
که نزد ما غل و زنجیرها و (آتش) دوزخ است، (12)
و غذایى گلوگیر، و عذابى دردناک، (13)
در آن روز که زمین و کوهها سخت به لرزه درمىآید، و کوهها (چنان درهم کوبیده مىشود که) به شکل تودههایى از شن نرم درمىآید! (14)
ما پیامبرى به سوى شما فرستادیم که گواه بر شماست، همان گونه که به سوى فرعون رسولى فرستادیم! (15)
(ولى) فرعون به مخالفت و نافرمانى آن رسول برخاست، و ما او را سخت مجازات کردیم! (16)
شما (نیز) اگر کافر شوید، چگونه خود را (از عذاب الهى) بر کنار مىدارید؟! در آن روز که کودکان را پیر مىکند، (17)
و آسمان از هم شکافته مىشود، و وعده او شدنى و حتمى است. (18)
این هشدار و تذکرى است، پس هر کس بخواهد راهى به سوى پروردگارش برمىگزیند! (19)
پروردگارت مىداند که تو و گروهى از آنها که با تو هستند نزدیک دو سوم از شب یا نصف یا ثلث آن را به پا مىخیزند; خداوند شب و روز را اندازهگیرى مىکند; او مىداند که شما نمىتوانید مقدار آن را (به دقت) اندازهگیرى کنید (براى عبادت کردن)، پس شما را بخشید; اکنون آنچه براى شما میسر است قرآن بخوانید او مىداند بزودى گروهى از شما بیمار مىشوند، و گروهى دیگر براى به دست آوردن فضل الهى (و کسب روزى) به سفر مىروند، و گروهى دیگر در راه خدا جهاد مىکنند (و از تلاوت قرآن بازمىمانند)، پس به اندازهاى که براى شما ممکن است از آن تلاوت کنید و نماز را بر پا دارید و زکات بپردازید و به خدا «قرض الحسنه» دهید ( در راه او انفاق نمایید) و (بدانید) آنچه را از کارهاى نیک براى خود از پیش مىفرستید نزد خدا به بهترین وجه و بزرگترین پاداش خواهید یافت; و از خدا آمرزش بطلبید که خداوند آمرزنده و مهربان است! (20)
سورة الجن 72
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
بگو: به من وحى شده است که جمعى از جن به سخنانم گوش فرادادهاند، سپس گفتهاند: «ما قرآن عجیبى شنیدهایم... (1)
که به راه راست هدایت مىکند، پس ما به آن ایمان آوردهایم و هرگز کسى را شریک پروردگارمان قرارنمىدهیم! (2)
و اینکه بلند است مقام باعظمت پروردگار ما، و او هرگز براى خود همسر و فرزندى انتخاب نکرده است! (3)
و اینکه سفیه ما (ابلیس) درباره خداوند سخنان ناروا مىگفت! (4)
و اینکه ما گمان مىکردیم که انس و جن هرگز بر خدا دروغ نمىبندند! (5)
و اینکه مردانى از بشر به مردانى از جن پناه مىبردند، و آنها سبب افزایش گمراهى و طغیانشان مىشدند! (6)
و اینکه آنها گمان کردند -همانگونه که شما گمان مىکردید- که خداوند هرگز کسى را (به نبوت )مبعوث نمىکند! (7)
و اینکه ما آسمان را جستجو کردیم و همه را پر از محافظان قوى و تیرهاى شهاب یافتیم! (8)
و اینکه ما پیش از این به استراق سمع در آسمانها مىنشستیم; اما اکنون هر کس بخواهد استراق سمع کند، شهابى را در کمین خود مىیابد! (9)
و اینکه (با این اوضاع) ما نمىدانیم آیا اراده شرى درباره اهل زمین شده یا پروردگارشان خواسته است آنان را هدایت کند؟! (10)
و اینکه در میان ما، افرادى صالح و افرادى غیر صالحند; و ما گروههاى متفاوتى هستیم! (11)
و اینکه ما یقین داریم هرگز نمىتوانیم بر اراده خداوند در زمین غالب شویم و نمىتوانیم از (پنجه قدرت) او بگریزیم! (12)
و اینکه ما هنگامى که هدایت قرآن را شنیدیم به آن ایمان آوردیم; و هر کس به پروردگارش ایمان بیاورد، نه از نقصان مىترسد و نه از ظلم! (13)
و اینکه گروهى از ما مسلمان و گروهى ظالمند; هر کس اسلام را اختیار کند راه راست را برگزیده است، (14)
و اما ظالمان آتشگیره و هیزم دوزخند! (15)
و اینکه اگر آنها ( جن و انس) در راه (ایمان) استقامت ورزند، با آب فراوان سیرابشان مىکنیم! (16)
هدف این است که ما آنها را با این نعمت فراوان بیازماییم; و هر کس از یاد پروردگارش روى گرداند، او را به عذاب شدید و فزایندهاى گرفتار مىسازد! (17)
و اینکه مساجد از آن خداست، پس هیچ کس را با خدا نخوانید! (18)
و اینکه هنگامى که بنده خدا ( محمد (ص)) به عبادت برمىخاست و او را مىخواند، گروهى پیرامون او بشدت ازدحام مىکردند!» (19)
بگو: «من تنها پروردگارم را مىخوانم و هیچ کس را شریک او قرار نمىدهم!» (20)
بگو: «من مالک زیان و هدایتى براى شما نیستم!» (21)
بگو: «(اگر من نیز بر خلاف فرمانش رفتار کنم) هیچ کس مرا در برابر او حمایت نمىکند و پناهگاهى جز او نمىیابم; (22)
تنها وظیفه من ابلاغ از سوى خدا و رساندن رسالات اوست; و هر کس نافرمانى خدا و رسولش کند، آتش دوزخ از آن اوست و جاودانه در آن مىمانند! (23)
(این کار شکنى کفار همچنان ادامه مىیابد) تا آنچه را به آنها وعده داده شده ببینند; آنگاه مىدانند چه کسى یاورش ضعیفتر و جمعیتش کمتر است! (24)
بگو: «من نمىدانم آنچه به شما وعده داده شده نزدیک است یا پروردگارم زمانى براى آن قرارمىدهد؟! (25)
داناى غیب اوست و هیچ کس را بر اسرار غیبش آگاه نمىسازد، (26)
مگر رسولانى که آنان را برگزیده و مراقبینى از پیش رو و پشت سر براى آنها قرار مىدهد... (27)
تا بداند پیامبرانش رسالتهاى پروردگارشان را ابلاغ کردهاند; و او به آنچه نزد آنهاست احاطه دارد و همه چیز را احصار کرده است!» (28)
سورة نوح 71
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
ما نوح را به سوى قومش فرستادیم و گفتیم: «قوم خود را انذار کن پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید!» (1)
گفت: «اى قوم! من براى شما بیمدهنده آشکارى هستم، (2)
که خدا را پرستش کنید و از مخالفت او بپرهیزید و مرا اطاعت نمایید! (3)
اگر چنین کنید، خدا گناهانتان را مىآمرزد و تا زمان معینى شما را عمر مىدهد; زیرا هنگامى که اجل الهى فرا رسد، تاخیرى نخواهد داشت اگر مىدانستید!» (4)
(نوح) گفت: «پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (بسوى تو) دعوت کردم، (5)
اما دعوت من چیزى جز فرار از حق بر آنان نیفزود! (6)
و من هر زمان آنها را دعوت کردم که (ایمان بیاورند و) تو آنها را بیامرزى، انگشتان خویش را در گوشهایشان قرار داده و لباسهایشان را بر خود پیچیدند، و در مخالفت اصرار ورزیدند و به شدت استکبار کردند! (7)
سپس من آنها را با صداى بلند (به اطاعت فرمان تو) دعوت کردم، (8)
سپس آشکارا و نهان (حقیقت توحید و ایمان را) براى آنان بیان داشتم! (9)
به آنها گفتم: «از پروردگار خویش آمرزش بطلبید که او بسیار آمرزنده است... (10)
تا بارانهاى پربرکت آسمان را پى در پى بر شما فرستد، (11)
و شما را با اموال و فرزندان فراوان کمک کند و باغهاى سرسبز و نهرهاى جارى در اختیارتان قرار دهد! (12)
چرا شما براى خدا عظمت قائل نیستید؟! (13)
در حالى که شما را در مراحل مختلف آفرید (تا از نطفه به انسان کامل رسیدید)! (14)
آیا نمىدانید چگونه خداوند هفت آسمان را یکى بالاى دیگرى آفریده است، (15)
و ماه را در میان آسمانها مایه روشنایى، و خورشید را چراغ فروزانى قرار داده است؟! (16)
و خداوند شما را همچون گیاهى از زمین رویانید، (17)
سپس شما را به همان زمین بازمىگرداند، و بار دیگر شما را خارج مىسازد! (18)
و خداوند زمین را براى شما فرش گستردهاى قرار داد... (19)
تا از راههاى وسیع و درههاى آن بگذرید (و به هر جا مىخواهید بروید)!» (20)
نوح (بعد از نومیدى از هدایت آنان) گفت: «پروردگارا! آنها نافرمانى من کردند و از کسانى پیروى نمودند که اموال و فرزندانشان چیزى جز زیانکارى بر آنها نیفزوده است! (21)
و (این رهبران گمراه) مکر عظیمى به کار بردند... (22)
و گفتند: دست از خدایان و بتهاى خود برندارید (به خصوص) بتهاى «ود»، «سواع»، «یغوث»، سخللّهیعوق» و «نسر» را رها نکنید! (23)
و آنها گروه بسیارى را گمراه کردند! خداوندا، ظالمان را جز ضلالت میفزا!» (24)
(آرى، سرانجام) همگى بخاطر گناهانشان غرق شدند و در آتش دوزخ وارد گشتند، و جز خدا یاورانى براى خود نیافتند! (25)
نوح گفت: «پروردگارا! هیچ یک از کافران را بر روى زمین باقى مگذار! (26)
چرا که اگر آنها را باقى بگذارى، بندگانت را گمراه مىکنند و جز نسلى فاجر و کافر به وجود نمىآورند! (27)
پروردگارا! مرا، و پدر و مادرم و تمام کسانى را که با ایمان وارد خانه من شدند، و جمیع مردان و زنان باایمان را بیامرز; و ظالمان را جز هلاکت میفزا!» (28)
سورة المعارج 70
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
تقاضاکنندهاى تقاضاى عذابى کرد که واقع شد! (1)
این عذاب مخصوص کافران است، و هیچ کس نمىتواند آن را دفع کند، (2)
از سوى خداوند ذى المعارج ( خداوندى که فرشتگانش بر آسمانها صعود و عروج مىکنند)! (3)
فرشتگان و روح ( فرشته مقرب خداوند) بسوى او عروج مىکنند در آن روزى که مقدارش پنجاه هزار سال است! (4)
پس صبر جمیل پیشه کن، (5)
زیرا آنها آن روز را دور مىبینند، (6)
و ما آن را نزدیک مىبینیم! (7)
همان روز که آسمان همچون فلز گداخته مىشود، (8)
و کوهها مانند پشم رنگین متلاشى خواهد بود، (9)
و هیچ دوست صمیمى سراغ دوستش را نمىگیرد! (10)
آنها را نشانشان مىدهند (ولى هر کس گرفتار کار خویشتن است)، چنان است که گنهکار دوست مىدارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا کند، (11)
و همسر و برادرش را، (12)
و قبیلهاش را که همیشه از او حمایت مىکرد، (13)
و همه مردم روى زمین را تا مایه نجاتش گردند; (14)
اما هرگز چنین نیست (که با اینها بتوان نجات یافت، آرى) شعلههاى سوزان آتش است، (15)
دست و پاو پوست سر را مىکند و مىبرد! (16)
و کسانى را که به فرمان خدا پشت کردند صدا مىزند، (17)
و (همچنین آنها که) اموال را جمع و ذخیره کردند! (18)
به یقین انسان حریص و کمطاقت آفریده شده است، (19)
هنگامى که بدى به او رسد بیتابى مىکند، (20)
و هنگامى که خوبى به او رسد مانع دیگران مىشود (و بخل مىورزد)، (21)
مگر نمازگزاران، (22)
آنها که نمازها را پیوسته بجا مىآورند، (23)
و آنها که در اموالشان حق معلومى است... (24)
براى تقاضاکننده و محروم، (25)
و آنها که به روز جزا ایمان دارند، (26)
و آنها که از عذاب پروردگارشان بیمناکند، (27)
چرا که هیچ کس از عذاب پروردگارش در امان نیست، (28)
و آنها که دامان خویش را (از بىعفتى) حفظ مىکنند، (29)
جز با همسران و کنیزان (که در حکم همسرند آمیزش ندارند)، چرا که در بهرهگیرى از اینها مورد سرزنش نخواهند بود! (30)
و هر کس جز اینها را طلب کند، متجاوز است! (31)
و آنها که امانتها و عهد خود را رعایت مىکنند، (32)
و آنها که با اداى شهادتشان قیام مىنمایند، (33)
و آنها که بر نماز مواظبت دارند، (34)
آنان در باغهاى بهشتى (پذیرایى و) گرامى داشته مىشوند. (35)
این کافران را چه مىشود که با سرعت نزد تو مىآیند... (36)
از راست و چپ، گروه گروه (و آرزوى بهشت دارند)! (37)
آیا هر یک از آنها (با این اعمال زشتش) طمع دارد که او را در بهشت پر نعمت الهى وارد کنند؟! (38)
هرگز چنین نیست; ما آنها را از آنچه خودشان مىدانند آفریدهایم! (39)
سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها که ما قادریم... (40)
که جاى آنان را به کسانى بدهیم که از آنها بهترند; و ما هرگز مغلوب نخواهیم شد! (41)
آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازى کنند تا زمانى که روز موعود خود را ملاقات نمایند! (42)
همان روز که از قبرها بسرعت خارج مىشوند، گویى به سوى بتها مىدوند... (43)
در حالى که چشمهایشان از شرم و وحشت به زیر افتاده، و پردهاى از ذلت و خوارى آنها را پوشانده است! این همان روزى است که به آنها وعده داده مىشد! (44)